|
|
|
'Dit is het gaafste wat er is' |
|
|
Op dinsdag 14 december was het kerstconcert in de Hoflaankerk. Een concert waarop bij voorkeur de klassieke solisten hun kunnen vertonen. Jessey-Joy moest verschillende keren optreden. Zij worstelt als klassieke zangeres met specifieke problemen. Wat nog erger wordt, wanneer ze zich in stijl wil kleden...
Het was enkele dagen voor het kerstconcert en ik zat met grote ogen achter de piano thuis met het Spaanse stuk Ninina voor mijn neus (ik dacht althans dat het Spaans was, het bleek echter een Italiaans stuk te zijn!). Het was al laat en ik moest nog What child is this (Greensleeves) zingen, om ook de solo van het koor niet te vergeten! Roeland Doesburg (de pianist die mij zou begeleiden) en ik hadden goed geoefend, al had ik soms wat moeite met het ritme van Ninina. Goed gefocust zou het geen probleem worden. Maar wat als ik mijn focus kwijt zou raken? Wat als ik overmand zou worden door zenuwen?
Ik deelde dit probleem met mijn zangdocente en zij gaf mij toestemming om de bladmuziek in een mapje bij me te houden gedurende het zingen. Ik was er niet zo blij mee, het stond zo onprofessioneel! Anderzijds zou die simpele oplossing mijn zelfvertrouwen vergroten. Goed toch? De weken waren voorbij gevlogen. De zenuwen voor het kerstconcert begonnen te komen! Waar was de kerk? Wat als ik zou verdwalen of mijn tekst vergat? Verbazingwekkend was ik de dag van het concert de rust zelve!
Rond twee uur begaf ik mij naar de generale repetitie. Het moment dat ik de zaal binnen liep werd ik bijna weggeblazen door de overweldigende akoestiek. Ik hoefde maar weinig moeite te doen voor een gigantisch geluid en ik was in mijn element. Weer thuis nam ik uitgebreid de tijd me klaar te stomen voor het grote moment. Ik zong wat toonladders en nog altijd waren er geen zenuwen te bespeuren.
Bij aankomst zat de kerk bijna vol! Een onaangename kriebel ontstond in mijn buik. Ik besloot een plekje te zoeken waar ik nog wat kon zingen. Dat ging prima. Ik voegde me bij mijn vrienden in de coulissen. Er hing een gespannen sfeer. Iedereen was bang om af te gaan, te falen.
Maar dan was het zover… ik liep in de richting van het podium en probeerde de pagina te pakken waarmee ik moest beginnen… NEE! Ik had mooie kanten handschoenen aangetrokken… en was vergeten dat je met handschoenen moeilijk papiertjes beetpakt! Toen sloeg de stress toe. Resulterend in bibberknietjes, pudding-buikspieren en trillende lipjes.
Op het moment dat ik begon te zingen, haalden de zenuwen vreemde toeren uit met mijn stembanden. Mijn stem stokte en bibberde er vrolijk op los! Met moeite duwde ik negatieve gedachten uit mijn hoofd en besloot dat ik ervan moest genieten.
Dat is gelukt! Toen ik van het podium afkwam besefte ik het weer… dit is het gaafste wat er is, dit is wat ik wil!
Jessey-Joy Spronk, 5muziek
Foto’s Marcel Menz.
naar overzicht
naar vorige pagina
|
|
