Kim Hoorweg (17), leerlinge van de vijfde klas van de Havo voor Muziek en Dans, was in april in New York. ‘Ik ging er heen om een aantal van mijn grote voorbeelden te ontmoeten en met ze te werken,’ aldus Kim. Ze was bij Raul Midon uitgenodigd om een paar dagen samen met hem te werken aan stukken voor haar volgende album. ‘Een enorme eer voor me en superspannend om hem te ontmoeten.’ Verder heeft ze zich met Catherine Russell voorbereid op haar nieuwe project A Tribute to Peggy Lee. ‘Dat gaat op 13 mei in Breda in premičre.’
Lees hier het interview met Kim uit Codarts Magazine herfst 2009:
De 16-jarige zangeres Kim Hoorweg bracht in mei haar tweede plaat uit, op het Amerikaanse Verve-label. Ze is net begonnen aan de vijfde klas van de Havo voor Muziek en Dans, een vooropleiding van het Rotterdams Conservatorium en de Rotterdamse Dansacademie.
Het succesverhaal van Kim Hoorweg is door de Nederlandse media al overvloedig besproken: op haar veertiende tekende zij als jongste vrouwelijke artiest ooit een platendeal met Universal en bracht ze haar debuut-cd Kim is Back uit met covers van Ella Fitzgerald. Nu, twee jaar later, is er de tweede plaat, My Recipe For a Happy Life, met louter zelfgeschreven nummers en bijdragen van Trijntje Oosterhuis, Candy Dulfer en Chance Howard.
De 16-jarige Hoorweg (Utrecht, 1992) staat vrij laconiek tegenover haar succes. ‘Het is inderdaad raar gelopen, maar voor mij ging het allemaal heel natuurlijk. Soms word ik wel gek van steeds datzelfde verhaal, maar aan de andere kant: het is mijn verhaal. Het is heel bijzonder en daar ben ik trots op. Bovendien, zo kennen mensen me. Ze weten meteen: o, dat is Kim Hoorweg, die tekende bij het jazzlabel Verve.’
Sinds zij met haar vader, pianist Erwin Hoorweg, meeging naar een concert van Trijntje Oosterhuis, besloot te gaan zingen en haar debuutplaat uitbracht, is er veel gebeurd. ‘Ja, die cd nam ik op toen ik net van de basisschool kwam. Vervolgens ging ik daarmee op tournee met mijn kwintet, The Missionary-5. Op een gegeven moment was ik toe aan iets nieuws, ook omdat ik naar andere stijlen aan het luisteren was, zoals funk en soul.’
Ze was veertien toen ze besloot haar eigen nummers te gaan schrijven, geďnspireerd door die nieuwe invloeden. ‘Mijn vader hielp me om de muziek te leren ontleden. Een liedje is zo’n af ding. Toen begon ik in de zomervakantie elke dag twee uur ideetjes te bedenken en op te schrijven. ’s Ochtends als iedereen sliep. Dat ging steeds sneller. Daarna ben ik met die ideetjes gaan puzzelen. In die fase heb ik ook geschreven met anderen, zoals Martijn van Agt en Laura Vane.’
Die discipline vindt Hoorweg niet meer dan normaal. ‘Mensen betalen voor een concertkaartje. Ik voel de verantwoordelijkheid om er hard aan te trekken. Bovendien, als ik vroeg opsta en hard werk, kan ik de rest van de dag andere dingen doen en heb ik meer vrije tijd om mijn vriendinnen te zien, dat soort dingen. Je went snel aan iets minder slaap. En ik krijg energie van dingen die ik leuk vind.’
Hoorweg speelt elke dag een uur cello. ‘Het is een instrument dat dicht bij de stem ligt en het geeft overzicht. Maar de rest van de dag staat ook in het teken van muziek: mijn ouders zijn er altijd mee bezig, ik luister veel geďmproviseerde muziek, op school heb ik natuurlijk muzieklessen, na school volg ik presentatielessen bij Leoni Jansen en improvisatielessen op cello, ik zing in de Latinband Bongomatik. En,’ voegt ze er geamuseerd aan toe, ‘ik geef ook nog improvisatieworkshops.’
‘Mensen denken vaak dat ik mijn jeugd kwijt raak, maar door dit alles ben ik beter op school geworden en kan ik beter belangrijke dingen van onbelangrijke onderscheiden. Ik vind het niet erg dat ik niet de hele dag op een bankje zit te hangen of niet naar een jongerenclub ga. Trouwens, een deel van mij gaat heel snel, maar een ander deel blijft jong. Ik begrijp echt veel nog niet. Soms is dat frustrerend,’ lacht Hoorweg.
Met de volwassenheid kwam ook de plankenkoorts. ‘Toen ik jonger was, ging ik gewoon het podium op, stond wat te zingen, en dan gingen de mensen klappen. Maar toen het een paar keer fout ging, werd ik zelfbewust. Daar komt ook nog bij dat ik een superprofessionele band achter me heb staan. Ik was heel erg bezig met wat zij van mij dachten. Martin Verdonk, de percussionist, heeft bijvoorbeeld met Richard Bona gespeeld. En daarna komt hij weer terug bij mij, een meisje van zestien! Daar werd ik heel zenuwachtig van. Nu ga ik daar wel iets beter mee om.’
Wat haar dromen zijn? ‘Ik kom uit Vianen, een plaats waar de laatste bus om zes uur ’s middags vertrekt. Nu woon ik in Rotterdam. New York is de volgende stap. Volgens mij zou ik daar heel veel kunnen leren.’ Ze is blij dat ze nog geen hit scoorde. ‘Ik heb me bewezen door zelf nummers te schrijven, maar doordat ik geen hit heb gehad, is de druk nu van de ketel. Ik ben vrij om te doen wat ik wil. Maar ik heb geen idee wat mijn volgende stap wordt.’ Of ze na de Havo voor Muziek en Dans naar het conservatorium gaat, weet ze ook nog niet. ‘Ik twijfel of privéles niet beter is voor mijn carričre. Maar als ik ga, dan wordt het zeker Rotterdam.’
Bezoek de website van Kim Hoorweg: www.kimhoorweg.com.
naar overzicht
naar vorige pagina
|
